Slider Altına

AB Yeni Yaklaşım Direktifleri ve Avrupa Normları Açısından Sıcak Su Kazanlarında Verimlilik ve Emisyon Sınırları -1-

05 Aralık 2004 Dergi: Aralık-2004
 Yaşadığımız dünyadaki enerji kaynaklarının sınırlı olması nedeni ile, gerek kazanı ısıtmak için kullanılan yakıtların sağlamış olduğu enerji, gerekse kazanlardan elde edilen ısı enerjisinin yararlı enerji olarak kullanılabilmesi, son derece önemlidir. Kazanlar yakıtların yanması ile elde edilen ısı enerjisini, buhar, sıcak su, kızgın su, kızgın yağ gibi yaralanılabilir enerjilere dönüştürebilen ve günümüzde gerek domestik uygulamalarda ve gerekse endüstriyel uygulamalarda çok yaygın olarak kullanılan ısı üretim cihazlarıdır. Bu makalede kazan verimliliğini büyük ölçüde etkileyen yanma ve yanmanın kontrol edilmesi ile kazanların yanmasından kaynaklanan emisyonlar üzerinde durulacaktır.

2. EN 303 STANDARTLARINA GÖRE SICAK SU KAZANLARINDA VERİM SINIRLARI

Kazan performansının belirlenmesinde dikkate alınan en temel değişkenlerden birisi kazanın ısıl verimidir. Kazanın ısıl verimi, kazandan elde edilen faydalı enerjinin, kazanın ısıtılması için kazana verilen enerjiye oranı şeklinde tanımlanabilir.

Bir sıcak su kazanında elde edilen enerji (Qs);

Qs = ms . cp . (tç-tg) (1)

ms : Isıtılan suyun kütlesi, kJ

cp : Suyun özgül ısısı, kJ/kgK

tç : Kazan çıkış suyu sıcaklığı, ûC

tg : Kazan dönüş suyu sıcaklığı, ûC

Kazana verilen enerji ise (QB ); kJ

QB=my . Hu (2)

olmak üzere,

my : Yakıt miktarı, kg

Hu : Yakıt alt ısıl değeri, KJ/Kg

Kazan ısıl verimi h = Qs/QB = [ms . cp . (tç-tg)] / [my . Hu] (3)

olarak ifade edilir.

AB Yeni Yaklaşım Yönetmeliklerinden olan 92/42/AT Sıcak Su Kazanlarına Dair Yönetmelik 4 ila 400 kW arasındaki sıvı veya gaz yakıtlı sıcak su kazanlarının verimlilik koşullarını belirlemektedir. Yönetmeliğin temel amacı, enerjinin rasyonel kullanımını yaygınlaştırmaktır.

Bilindiği gibi, AB Yeni Yaklaşım Yönetmeliklerinden olan 92/42/AT Sıcak Su Kazanlarına Dair Yönetmelik 4 ila 400 kW arasındaki sıvı veya gaz yakıtlı sıcak su kazanlarının verimlilik koşullarını belirlemektedir. Yönetmeliğin temel amacı, enerjinin rasyonel kullanımını yaygınlaştırmaktır. Bu amaçla, kazanların türüne ve yüklenme durumlarına bağlı olarak enerji verimliliğinin asgari koşulları tanımlanmıştır.Bu koşulları sağlayan ürünler CE uygunluk işareti ile piyasaya arz edilirler. 01.01.2004 tarihi itibarı ile bu koşulları sağlamayan kazanlar güvensiz ürün kategorisinde değerlendirildikleri için piyasaya arz edilmeleri yasal sayılmamaktadır.

Söz konusu direktif uyarınca sıcak su kazanları ısıl verimlerine göre yıldız işaretlemesi yapılır. Verimlilik şartları hem anma kapasitesinde hem de %30 kapasitede ayrı ayrı sağlanmalıdır. Elde edilen ölçüm sonuçları ve yapılan hesaplamaların sonucuna göre kazanların işaretlenmesi tablo 2 deki gibi yapılmalıdır:

92/42/AT Yönetmeliği kapsamındaki kazanları üretenler yönetmeliğin yedinci bölümündeki prosedürlere dayanarak kazanların enerji performansını gösteren belirli bir etiket sistemi uygulanması yapabilirler. Bu sistem 92/42/AT madde 6'da belirtilen standart kazan şartlarından daha iyi verime sahip kazanlara da uygulanır.

3. YANMA

Yanma yakıtların hava ile temasa girmek sureti ile içerdikleri kimyasal enerjinin ısı enerjisine dönüşümü olarak tanımlanabilir. Isı enerjisi yakıt içerisindeki yanabilir elemanların havanın içindeki oksijen ile ekzotermik bir reaksiyona girmesi sırasında açığa çıkmaktadır. Yakıt içerisindeki başlıca yanabilir elemanlar, karbon, hidrojen ve bu elemanların birleşmesi ile oluşan metan vb, bileşiklerdir. Yanma olayında yakıt içerisinde bulunan yanabilir elemanlar ve bunların bileşikleri, yanma havasından aldıkları oksijen ile reaksiyona girerek CO2’ye ve su buharına dönüşürken yanmanın gerçekleştiği ortama ısı yayarlar. Yanma sırasında ortam havası kullanılır ve ortam havası içerisine normal şartlar altında hacimsel olarak %21 oksijen gazı bulunur.

Yakıtın yanması için üç şartın sağlanması gerekir:

1 Sıcaklık( Ateşlemenin başlaması ve devamı için)

2. Türbülans (yakıt ile havanın karışması için)

3. Zaman (yakıtın tamamen yanması için)

Yanma olayına etki eden parametreler;

 Yakıt-hava karışımı

 Ocak ve gaz geçiş yollarının tasarımı

 Yakıtın fiziksel ve kimyasal özellikleri

 Yakma sistemleri

3.1. Yakıt-hava karışımı

İdeal durumda, yanma olayı oksijen ile yakıt içerisindeki yanabilir elemanın teorik olarak istenen oranlarda (stokiyometrik oran ) karıştırılması ile oluştuğu kabul edilse bile, pratikte yanma hücresine bir miktar fazla hava gönderilmeksizin yanma sağlanamamaktadır. Yakıtın cinsine ve ocağın konstrüksiyonuna göre, ocağa gönderilen havanın bir kısmı yakıtla temas edemez ve bu nedenle yanma olayına katılmadan bacaya gider. Bu ise yakıt içindeki karbonun CO2 oluşturmadan CO olarak bacadan atılması demektir. CO oranının yüksekliği, verimi düşürdüğü gibi çevre kirliliğine de yol açtığı için, istenmeyen bir durum oluşturur. Bu durumu önlemek için, yanma sırasında ocağa teorik hava miktarından bir miktar fazla hava verilerek yanma iyileştirilir. Birim miktardaki yakıtı yakmak için ocağa verilen havanın teorik olarak hesaplanan havaya oranına hava fazlalık katsayısı denir ve değeri 1’den büyüktür.

İdeal durumda, yanma olayı oksijen ile yakıt içerisindeki yanabilir elemanın teorik olarak istenen oranlarda (stokiyometrik oran) karıştırılması ile oluştuğu kabul edilse bile, pratikte yanma hücresine bir miktar fazla hava gönderilmeksizin yanma sağlanamamaktadır.

Görüldüğü gibi yakıt ile hava ile yakıt ne kadar iyi karıştırılıp buharlaştırılabilirse yanma da o kadar iyi olacaktır.1 kg. fuel-oilin verimli bir şeklide yakılabilmesi için yaklaşık 14 m3 hava verilmesi gerekmektedir. İdeal yanma durumunda ise 1 kg. fuel-oil için 11 m3 havaya ihtiyaç vardır.Buradaki hava fazlalık katsayısı;

n = gerçek yanma havası miktarı / ideal yanma havası miktarı

n = 1 (ideal yanma)

n > 1 (fazla hava ile yanma)

n > 1 (eksik hava ile yanma)

Yanma havası dikkate alındığında yanma üçe ayrılır:

3.1.1. Eksik yanma:

Eksik yanma, yakma havasının yetersizliğinden yanıcı gazın hava ile kötü karışmasından veya yanıcı gazın erime noktasının altında soğutulmasından oluşur. Alevin rengi oldukça koyudur ve isli bir yanma gerçekleşir. Ocakta yeterli hava olmaması nedeni ile yakıt içindeki karbon molekülleri yeteri kadar oksijenle birleşemez ve CO olarak bacadan atılır. Fazla miktarda CO oluşumu is ve kurum oluşumuna, dolayısı ile ısı transfer yüzeylerinin kirlenmesine yol açar. Isı transfer yüzeylerinin kirlenmesi ise ısı geçişini, dolayısı ile kazan verimini düşürür. Kazan veriminin düşmesi enerji sarfiyatını yükselttiği gibi çevreye verilen emisyonları artırarak çevre sorunlarına da yol açtığı için, az hava ile yanma arzu edilmeyen bir yanma türüdür. Aşağıdaki grafik 2’ den de görüldüğü gibi baca gazlarının içerdiği is, yanmamış partiküler madde ve yanabilen gazlar baca gazındaki yanmamış yakıt kayıplarını oluşturmaktadır. Hava fazlalık katsayısının % 5’in altına düşmesi ile bu kayıpların çok hızlı bir şekilde arttığı görülmektedir.

3.1.2. Fazla hava ile yanma

Pratikteki hava fazlalık katsayısının yukarıdaki Tablo 4 deki değerlerden daha fazla olduğu durumdur. Alevin rengi oldukça açık renkli ve parlak bir yanma gerçekleşir. Ocakta gerekenden fazla hava olması nedeni ile, havanın bir kısmı yanma olayına katılmadığı gibi, ortamdan ısı enerjisi alarak bacaya atıldığı için üretilen ısı enerjisinin bir kısmı faydalı enerjiye dönüşemeden sarf edilmiş olur. Dolayısı ile kazan verimi düşer. Bu yanma türü de enerji sarfiyatını artırdığı için arzu edilen bir yanma türü değildir.

3.1.3. Tam yanma

Pratikteki hava fazlalık katsayısının tablo 4’deki değerleri aralığında olduğu durumdur. Alev rengi sıvı ve katı yakıtlarda portakal renginde, gaz yakıtlarda ise mat mavi renktedir. Ocaktaki hava miktarı, yeteri kadar fazla havayı sağlayacak ölçüde olduğu için, havanın tamamına yakını yanma olayına katılır ve pratik olarak en uygun yanma sağlanır. Bu nedenle bacadan atılan enerji miktarı pratik olarak en uygun miktardır. Enerji sarfiyatına ve çevre kirliliğine yol açmadığı için pratik olarak arzu edilen en uygun yanma türüdür.

3.2. Ocak ve gaz geçiş yollarının tasarımı

Ocağın temel görevi, yanma sırasında oluşan alevi sarmak, ısı transferini en yüksek düzeyde gerçekleştirmek, tam yanma için gerekli hacmi oluşturmaktır. Kazan üreticilerinin, yanma, yakıt ve yakma teknolojilerini izleyerek, yakıtın tam olarak yakılabilmesi, yakıt içindeki yanabilir elemanların tüm moleküllerinin yeterince oksijen molekülü ile birebir temas etmesini sağlayacak ocak tasarımları oluşturmaları gerekir. Yanma kısmının girişinde, yakıt içerisinde bulunan yanabilir elemanlar ve bunların bileşiklerinin, yanma havasından aldıkları oksijen ile reaksiyona girerek CO2’ye ve su buharına dönüşürken yanmanın gerçekleştiği ortama ısı yaydıklarını söylemiştik. Burada bahsedilen CO2’ye dönüşüm iki aşamalı olabilir;

Yanma reaksiyonuna CO2 oluşumunun (4) de olduğu gibi tek adımda oluşması hali ile, önce CO sonra CO2 oluşması hali arasında yararlanılabilir enerjinin ortaya çıkması anlamında bir fark yoktur.

283.030 + 110.530 = 393.560

olduğundan her iki yanma şeklinde de aynı miktarda yararlanılabilir enerji elde edilir. Ancak yanma işleminde son ürün olarak CO2 elde edilememesi durumunda, yani yanma gazının CO olarak bacadan atılması halinde 110.530 kJ/kmol. lük bir enerji kaybının oluştuğu görülmektedir. Bu ise yaklaşık % 28’lik bir kayıp demektir. Bu nedenle yakma elemanlarının tasarımı ve yakma yöntemi son derece önemlidir.

Ocak hacminin küçük tutulması, yani birim hacim başına daha fazla yakıt yakılması halinde, yukarıda görüldüğü gibi yakıtın bir bölümü yanmasını tamamlayamadan ocağı terk eder ki, bu eksik yanma, uçan kok ve is kaybı demektir. Ocak hacminin gereğinden büyük tutulması halinde ise ocak sıcaklığı, buna bağlı olarak da ışınımla ısı geçişi azalır. Ocağın boyutlandırılması konusunda gerek uluslar arası standart kuruluşları, gerekse brülör üreticileri tarafından çeşitli boyut sınırlamaları belirlenmiştir. Cebri çekiş brülörlü kazan standardı olan TS EN 303-1 ve TS EN 303-3 standardı ocak tasarımında ocak boyu ile ocak çapı için aşağıdaki sınır değerleri vermektedir:

a : yanma odası çapı ve uzunluğu

b : anma ısı gücü Pn (kW)

a1 : doğrudan alevli yanma odası boyutları için

a2 : karşı basınçlı yanma odası boyutları için

b : Yanma odasının çapı veya dairesel değilse eşdeğer dairenin çapı

Ocak hacminin küçük tutulması, yani birim hacim başına daha fazla yakıt yakılması halinde, yukarıda görüldüğü gibi yakıtın bir bölümü yanmasını tamamlayamadan ocağı terk eder ki, bu eksik yanma, uçan kok ve is kaybı demektir.

Ocakta oluşan yanma ürünlerinin, kazanın alev duman yolundaki ilerleyişleri sırasında, duman gazlarının taşıdığı ısı enerjisinden azami ölçüde yararlanılması için, duman gazlarının yeterince soğutulması sağlanmalıdır. Bunun için kazan boyutları büyütülmeden, duman gazları ile ısıtıcı akışkan arasındaki ısı transfer yüzeyleri mümkün olduğu kadar yüksek tutulmalı ve ayrıca sıcak duman gazlarının taşıdıkları ısıyı ısıtıcı akışkana iletebilmeleri için bacaya ulaşmadan önce mümkün olduğunca oyalanmalıdır. Duman gazlarının baca ya ulaşmadan oyalanması için duman boruları içine türbülatörler yerleştirerek duman gazı hızlarını artırılıp taşınımla olan ısı transferi yükseltilir.

3.3. Yakıtın fiziksel ve kimyasal özellikleri

Yanma verimini belirleyen en önemli etkenlerden birisi de yakıtın kimyasal ve fiziksel özellikleri, yani yakıtın istenen performansa sahip olup olmadığıdır. Yakıtın bileşimi, nem oranı, kül oranı, külün yapısı, uçucu madde oranı, akma ve atomizasyon sıcaklıkları, viskozitesi ve yoğunluğu ile içindeki azot miktarı bu özellikler arasında ilk akla gelenleridir. Kazan üreticileri kazanlarını tasarladıkları yakıt türü ve özelliklerini belirlemeli ve bu konuda tüketicileri bilgilendirmelidir. Kazanlarla ilgili yeni yaklaşım direktifleri ile uyumlaştırılmış Avrupa Standartları bu bilgilendirmenin yapılmasını zorunlu kılmaktadır.

3.4. Yakma sistemleri

Yakma sistemleri yakılan yakıtın türü ile anılır,

 Katı yakıtlı sistemler

 Sıvı yakıtlı sistemler

 Gaz yakıtlı sistemler

 Karma sistemler

Bir yakma sisteminin temel görevi, yakıt ile havayı istenen oranda karıştırarak tutuşmayı sağlamak ve yanmayı kararlı halde tutmaktır. Yakma sistemlerinin tasarımında, oluşturulan alevin ocağa uygun olması, ocak yüzeylerinde tahribat yaratacak düzeyde yüksek sıcaklıkların ve NOx oluşmasına neden olmaması, SO2’den kaynaklanan düşük sıcaklık korozyonunun oluşumuna neden olmaması ve emisyon oluşumunu belirli sınırlarda tutacak özelliklere sahip olmasına dikkate edilmelidir.

Bunların dışında, yanma olayına etki ederek yanma verimini belirleyen bir diğer etken de yakma havası sıcaklığıdır. Tutuşma ve tam yanmanın çabuk gerçekleşmesine olan katkısı nedeni ile, özellikle büyük kapasiteli kazanlarda yakma havasının önceden ısıtılması ile yanma veriminde ciddi artışlar söz konusu olmaktadır (endüstriyel uygulamalar için 2 ve 13 no.lu kaynaklara bakınız). Yakma havasının her 56 ¡C’lik sıcaklık artışı ile yaklaşık olarak % 2’lik bir verim artışı sağlandığı kabul edilir. Ancak bu çalışmalar sırasında özellikle standart kazanlarda korozyona dikkat edilmesi gerekir. Bu risk nedeni ile sıvı yakıtlar için 160 ¡C, doğalgaz içinse 56 ¡C’ye kadar düşülebilir.

Grafik 5’de rejeneratif brülörlerde sağlanan enerji tasarrufunun yakma havasının ön ısınma sıcaklığı ile değişimi görülmektedir. Görüldüğü gibi havanın 400 ¡C ısıtılması durumunda sağlanan yakıt tasarrufu % 30 civarındadır. Ön ısınma sıcaklığı arttıkça bu oran daha da yükselmektedir.

Brülör seçimi sırasında her şeyden önce kazan üreticisinin görüşü alınmalı ve kazanın yanma odasına uygun bir brülör tipi seçilmelidir. Brülörlerin satın alma bedeli bir yılda tükettiği yakıt bedelinin genellikle % 0.2 ile % 0.8'i arasındadır. Bu nedenle brülör seçiminde çok dikkatli olunması ve brülör fiyatı ile birlikte sisteme ve amaca en uygun brülörün seçilmesi gerekir. Karşı basınçlı kazanlarda verimli bir yanma elde edilebilmesi için, kazanın oluşturduğu kazan karşı basıncını yenebilecek bir brülör seçilmesi gerekir. Bu nedenle brülör seçiminde kazan imalatçısı ile brülör imalatçısı tarafından verilen değerler titizlikle incelenmelidir. Aşağıda brülör imalatçısı tarafından kazan karşı basıncına bağlı olarak imalatçı firmanın (RIELLO) brülör kapasitelerini gösteren bir grafik vardır:

Brülör seçiminde brülör namlu boyu ile, brülör memesi(sıvı yakıtlı brülörlerde) püskürtme açılarının kazan ocağına uygun olup olmadığı da gözden geçirilmelidir. Brülör memesi üzerinde tanımlanan püskürtme açısı yanma odasının boyutlarına uygun olmalıdır. Yanma odasının uzun ve dar olması durumunda 30û ve 45û’lik küçük açılı memeler, kısa ve geniş olması durumunda ise 60û ve 80û’lik büyük açılı memeler seçilir. Kazan ve brülörden meydan gelen ünite yanma olayını gerçekleştiren sistemin önemli bir bölümünü oluşturduğundan, sistemdeki uyum ya da uyumsuzluk yanma verimini önemli ölçüde belirleyecektir.

Brülör seçimi sırasında brülör namlu boyu ile, brülör memesi(sıvı yakıtlı brülörlerde) püskürtme açılarının kazan ocağına uygun olup olmadığı gözden geçirilmelidir.

4. YANMANIN KONTROLU

Yanma gerektiği gibi kontrol edilmediği zaman verim düşüklüğüne ve baca gazı emisyon sınırları aşıldığı için çevre sorunlarına yol açmaktadır. Gerek verim düşüklüğü, gerekse çevre kirliliği ek maliyetler getirdiğinden, işletmelerin arzu etmediği sonuçlara yol açarlar. Bu olumsuzlukların önlenmesi için yanma kontrol altına alınmalı ve gereksiz maliyet artışlarının önüne geçilmelidir.

Kazanlarda yanmanın değerlendirilmesi ve kontrolu amacı ile baca gazı analizlerinden yararlanılır. Baca gazı analizleri genellikle anlık ölçümler yapan portatif baca gazı analizörleri ile ya da sürekli ölçüm yapan sabit ölçüm cihazları ile yapılırlar. Sürekli ölçüm tekniği oldukça pahalı bir ölçüm tekniği olduğu için genellikle hassas sonuçların gerekli olduğu laboratuar ortamlarında tercih edilen bir tekniktir.

Portatif baca gazı analizörlerinde genellikle elektrokimyasal sensörler kullanılır. Portatif cihazlarla hızlı, kısa süreli(anlık) ve kolay ölçümler elde edilebilir. Bu cihazlarla genellikle yanma ile ilgili yeterli değerlendirmelerin yapılabilmesi için gerekli asgari parametreler olan O2, CO, NO, NO2, SO2 ile baca gazı sıcaklıkları ölçümleri yapılabilir.

Sabit baca gazı analizörlerinde ise, FID, UV, IR, kemilüminesans yöntemler kullanılarak ölçüm yapılır. Bu cihazlarla uzun süreli ve yüksek hassasiyetli ölçüm sonuçları elde edilir. Portatif cihazlar tarafından yapılabilen ölçümlerin tamamına ek olarak CO2 ölçümleri de yapılabilir.

Bölüm 3.1.’den de görüldüğü gibi yanmanın kontrol edilmesi demek, esas olarak fazla havanın yani oksijen(O2) miktarının kontrol edilmesi demektir. Yanma odasına gönderilen fazla hava, yakıt-hava karışımına ve brülör tipine, ocağın şekline ve yakıtın türüne bağlı olarak baca gazı içindeki O2, CO, NO, NO2, SO2 ve CxHy oranlarını belirler. Baca gazı içindeki bileşenler yanma hakkında bir fikir verdiği gibi kazan verimi hakkında da önemli veriler elde etmemizi sağlarlar.

Yanmanın kontrol edilmesi demek, esas olarak fazla havanın yani oksijen (O2) miktarının kontrol edilmesi demektir. Yanma odasına gönderilen fazla hava, yakıt-hava karışımına ve brülör tipine, ocağın şekline ve yakıtın türüne bağlı olarak baca gazı içindeki O2, CO, NO, NO2, SO2 ve CxHy oranlarını belirler.

Gelecek sayımızda, kazanlarda verimlilik ve yanma olayını değerlendirmede kullanılan en önemli araçlar olan baca gazı analizi ile baca gazı emisyonları üzerinde durulacaktır.

KAYNAKÇA:

1. K.ONAT-O.F.GENCELİ-A.ARISOY-Buhar Kazanlarının Isıl Hesapları-Denklem Matbaası-1988

2. O.F.GENCELİ-Buhar Kazanları Konstrüksiyon ve Yardımcı Elemanları -KİPAŞ DAĞITIMCILIK-1985

3. Sanayi Kazanları ve Ek Donatım İşletme El Kitabı- MMO Yayın NO:110-1996

4. İ.Y.URALCAN-Sıcak Su Kazanları- ISKAV Teknik Kitaplar Dizisi No:3-2004

5. T.Hikmet KARAKOÇ- Brülörler ĞDemirdöküm Teknik Yayınları No:7 -2000

6. TS EN 303-1 : Kasım 2000 Kazanlar Bölüm 1: Cebri Çekiş Brülörlü Kazanlar- Terimler ve Tarifler, Genel Özellikler, Deneyler ve İşaretleme

7. TS EN 303-2 OCAK 2001 Kazanlar- Bölüm 2: Cebri Çekiş Brülörlü Kazanlar- Püskürtmeli Yakıt Brülörlü Kazanlar İçin Özel Şartlar

8. TS EN 303-3 ŞUBAT 2001 Kazanlar- Bölüm 3: Merkezi Isıtma Kazanları- Gaz Yakan- Kazan Gövdesi ve Cebri Çekişli Brülörden Meydana Gelen Sistem
9. TS EN 303-5 NİSAN 2001 Kazanlar-Bölüm 5: Katı Yakıtlı Kazanlar Elle ve Otomatik Yüklemeli, Anma Isı Gücü 300 kW'a Kadar-Terim ve Tarifler, Özellikler, Deneyler ve İşaretleme

10. TS EN 303-6 MART 2000 Kazanlar - Bölüm 6: Cebri çekiş brülörlü - anma ısıl girdisi 70 KW 'ı geçmeyen atomize edilmiş sıvı yakıt brülörlü kombine kazanların kullanım sıcak suyu işletimi için temel özellikler

11. TS EN 304 ŞUBAT 1996 Kazanlar-Sıvı Yakıt Püskürtme Brülörlü Deney Kuralları

12. A.ÖZGENÇ Kazan ve Basınçlı Kaplar Açısından CE İşareti -Tesisat Dergisi MART 2004 ve Doğalgaz Dergisi NİSAN 2004

13. A.ÖZGENÇ Sıcak Su Kazanlarında CE İşaretlemesi (I) Doğal Gaz Dergisi EKİM 2004, Sayı : 98

14. M.BİLGİÇ- Endüstri Kazan Dairelerinde Enerjinin Etkin Kullanılması İçin; Yakıttan Baca Gazına Kadar Dikkate Alınması Gereken Hususlar- TTMD Dergisi, Temel Bilgiler, Tasarım ve Uygulama Eki Sayı :8

15. M.İLBAŞ, İ.YILMAZ, A.YILDIRIM-Ocak Sıcaklığının NOx Emisyonu Üzerindeki Etkisinin Nümerik olarak İncelenmesi www.mmo.org.tr y

Ali ÖZGENÇ

Makina Mühendisi

Etiketler


Video İçerik

Performansa Dayalı Deprem Tasarımı Yaklaşımı

Sempozyum